Krąg Arcybractwa Straży Honorowej Najświętszego Serca Pana Jezusa istnieje w naszym seminarium od wielu lat. Został on kanonicznie erygowany 3 lipca 1947 roku na prośbę ówczesnego ojca duchownego, ks. Franciszka Misiąga. Oficjalnego aktu założenia dokonał biskup przemyski Franciszek Barda. Dzieło to trwa i rozwija się do dziś, każdego roku poszerzając się o nowych członków – alumnów, którzy poprzez przynależność do Arcybractwa pragną jeszcze ściślej jednoczyć się z tajemnicą Najświętszego Serca Jezusa.
Raz w roku odbywa się uroczyste przyjęcie nowych członków. Wydarzenie to poprzedza konferencja głównego Moderatora Arcybractwa w naszej archidiecezji, którym obecnie jest ks. Wiesław Szczygieł. Podczas spotkania ksiądz Moderator przybliża wspólnocie genezę kultu Serca Jezusowego, szczególnie rozwiniętego dzięki objawieniom św. Małgorzaty Marii Alacoque, a także wyjaśnia zobowiązania i przywileje związane z przynależnością do tego pięknego dzieła.
Każdy członek Arcybractwa wybiera jedną stałą godzinę w ciągu dnia. W tym czasie, nie zmieniając nic w swoich codziennych obowiązkach, łączy się duchowo z Chrystusem obecnym w Eucharystii i ofiaruje wszystkie radości, cierpienia oraz trudności przypadające na tę godzinę. Jest to akt uwielbienia i wynagrodzenia Najświętszemu Sercu Jezusa za grzechy i ludzką obojętność.
W naszym seminarium w każdy pierwszy czwartek miesiąca odprawiana jest tzw. Godzina Święta. Jest to szczególny czas modlitwy i czuwania przy Chrystusie obecnym w Najświętszym Sakramencie, nawiązujący do Jego modlitwy i cierpienia w Ogrójcu. Nabożeństwo to stanowi odpowiedź na słowa Jezusa skierowane do św. Piotra:
„Tak, jednej godziny nie mogliście czuwać ze Mną? Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie; duch wprawdzie ochoczy, ale ciało słabe” (Mt 26, 40–41).
Kult Najświętszego Serca Jezusa jest dla nas, alumnów, szczególnie bliski. Dzięki przynależności do Arcybractwa jednoczymy się duchowo ze wszystkimi jego członkami na całym świecie, tworząc wspólnotę osób, które pragną być znakiem miłości i wynagrodzenia w świecie często naznaczonym obojętnością.
„W Eucharystycznym Sercu Twym prośbę, o Jezu, moją złóż.
Skoro kapłanem mam być Twym, kapłańskie serce we mnie stwórz.”
Rycerstwo Niepokalanej (łac. Militia Immaculatae, w skrócie MI) jest międzynarodowym ruchem maryjnym założonym przez Maksymilian Maria Kolbe. Jego celem jest prowadzenie ludzi do Chrystusa poprzez całkowite oddanie się Matce Bożej Niepokalanej oraz podejmowanie apostolstwa modlitwy, świadectwa życia i ewangelizacji.
Do Rycerstwa należą ludzie w różnym wieku. Każdy, kto pragnie zawierzyć swoje życie Maryi i pozwolić Jej prowadzić się do Boga, może stać się Rycerzem Niepokalanej. Istotą duchowości Rycerstwa jest całkowite oddanie się Niepokalanej i pragnienie, aby Ona posługiwała się człowiekiem w dziele prowadzenia innych do Boga.
Znakiem przynależności do Rycerstwa jest noszenie Cudownego Medalika oraz wpisanie się do księgi Rycerstwa Niepokalanej. Rycerze podejmują apostolstwo poprzez modlitwę, pokutę, świadectwo życia chrześcijańskiego.
W Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu Rycerstwo Niepokalanej zostało erygowane 29 marca 1995 roku podczas rekolekcji wielkopostnych prowadzonych przez ks. Józefa Niżnika, ówczesnego proboszcza ze Strachociny i diecezjalnego moderatora tego stowarzyszenia. Obecnie opiekunem duchowym Rycerstwa w seminarium jest ks. Maciej Ruszel, ojciec duchowny.
Każdego roku w seminarium w sposób uroczysty przeżywamy nowennę przed uroczystością Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Jej zwieńczeniem jest przyjęcie nowych członków Rycerstwa, które odbywa się 8 grudnia w kaplicy seminaryjnej.
Raz w miesiącu jeden z kursów, pod kierunkiem zelatora, przygotowuje nabożeństwo ku czci Matki Bożej Niepokalanej – tzw. wieczór maryjny. Podczas spotkania rozważane są teksty o Matce Bożej oraz fragmenty pism św. Maksymiliana Kolbego, przeplatane śpiewem pieśni maryjnych i wspólną modlitwą.
Rycerstwo Niepokalanej stanowi ważną przestrzeń formacji duchowej kleryków. Pomaga pogłębiać duchowość maryjną, uczy zawierzenia Matce Bożej oraz kształtuje postawę pokory i gotowości do służby Kościołowi.
Chrystusowe słowa: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na żniwo swoje” (Mt 9, 37-38), stają się niejako zadaniem współczesnego Kościoła, aby otoczyć troską przez modlitwę dzieło powołań kapłańskich. Te słowa nie są jedynie adresowane do ludzi świeckich czy wspólnot działających przy parafiach. To zawołanie „Proście Pana żniwa…” winno być priorytetem nade wszystko samego powołanego do służby Bożej, aby w duchu wdzięczności za dar wezwania do pracy na Bożej niwie wspierał także przez swoją modlitwę wszystkich kapłanów oraz młodych ludzi, którzy stoją przed wyborem swojego powołania.
Odpowiedzią przemyskiego seminarium na słowa Jezusa: „Proście Pana żniwa…” jest wspólnota modlitewna „Wieczernik”. Należą do niej alumni, którzy pragnął w jeszcze doskonalszy sposób przez modlitwę i świadectwo życia otoczyć troską powołania oraz wypraszać młodym odwagę przyjęcia wezwania Chrystusa do pójścia za Nim. Inną formą troski o nowe powołania kapłańskie jest organizowana przez grupę „Wieczernik” dla młodzieży męskiej tzw. Szkoła modlitwy. Rekolekcje te mają przede wszystkim za zadanie pomóc jeszcze bardziej zbliżyć się do Boga i pogłębić z Nim relację przez modlitwę oraz ukazanie jej wartości w życiu codziennym i przybliżyć nowe metody modlenia się. „Szkoła Modlitwy” to także czas spotkania i rozmów z księżmi przełożonymi i klerykami oraz poznania od środka życia seminaryjnego.
Działalność wspólnoty „Wieczernik” i inicjatywy przez nią podejmowane są widzialnym znakiem zatroskania WSD o dzieło powołań i wsparciem młodego pokolenia w realizacji pragnienia wielkodusznego przyjęcia powołania.
Modlitwa o powołania
O Jezu, Boski Pasterzu, który powołałeś Apostołów, aby ich uczynić łowcami dusz, pociągnij ku sobie gorące i szlachetne umysły młodych i uczyń ich swoimi naśladowcami i swoimi sługami. Spraw, by pragnęli tak jak Ty powszechnego odkupienia, dla którego ustawicznie ponawiasz na ołtarzu swoją ofiarę. Panie, który żyjesz, aby się wstawiać za nami, otwórz przed nimi takie horyzonty, by dostrzegali cały świat, w którym wznosi się niema prośba tak wielu braci o światło prawdy i ciepło miłości; spraw, by odpowiadając na Twoje wołanie, przedłużali tu, na ziemi, Twoją misję, budowali Twoje Ciało Mistyczne – Kościół i byli solą ziemi i światłością świata. Amen.
Kręgi harcerskie w seminariach duchownych w Polsce zaczęły powstawać już około 1930 roku, czyli kilkanaście lat po założeniu ruchu skautowego w Anglii. Jak podają źródła historyczne w 1937 roku działało już w Polsce 21 kręgów harcerzy – kleryków, liczących 621 członków. Głównym celem działania kręgów jest troska o kształcenie i przygotowanie do funkcji duszpasterskich wśród harcerzy.
W październiku 2021 roku wraz z grupą sympatyków harcerstwa postanowiliśmy utworzyć krąg akademicki w naszym seminarium, na terenie Hufca ZHP Ziemi Przemyskiej im. Orląt Przemyskich.
Nasz patron – bł. Stefan Kard. Wyszyński oraz chusty koloru chabrowego, nawiązują do tradycji poprzedniego kręgu (Harcerski Krąg Klerycki „Pochodnia” im. kard. Stefana Wyszyńskiego), istniejącego kiedyś w naszym seminarium pod sztandarem ZHR-u. Nazwa „Vigilamus” z łaciny oznacza „czuwamy”, łącząc harcerskie pozdrowienie i wezwanie Pana Jezusa do czuwania, a zarazem jest związana z Matką Bożą.
Historycznym momentem był dla nas Dzień Myśli Braterskiej (22 lutego) 2022 roku. Tego dnia wieczorem, przy ognisku rozpalonym na terenie seminarium byli z nami Komendant Hufca Ziemi Przemyskiej phm. Remigiusz Łuc, Rektor naszego seminarium – ks. pwd. Konrad Dyrda (były kapelan Hufca ZHP Ziemi Sanockiej) oraz Dyrektor Administracyjny – ks. Waldemar Murdzek. Była to okazja aby Druh Komendant odczytał rozkaz oficjalnie powołujący nasz Krąg, oraz przyjął Przyrzeczenie Harcerskie kilku braci.
Obecnie nasz krąg liczy 10 członków – 7 kleryków i 3 księży, wśród których znajduje się opiekun kręgu, ks. Waldemar Murdzek. Podczas zbiórek poznajemy metodę, zwyczaje i techniki harcerskie, które pozwolą nam zrozumieć harcerzy i działać jak harcerze.
Rok rocznie przygotowujemy w seminarium śpiew pieśni patriotycznych (także już przed powstaniem kręgu), a w 2022 wzbogaciliśmy go o przedstawienie o bł. Stefanie Wincentym Frelichowskim – patronie polskich harcerzy. W seminarium kultywujemy tradycję Betlejemskiego Światełka Pokoju. Bierzemy udział w Harcerskiej Drodze Krzyżowej w Przemyślu i na Tarnicę, Nabożeństwach Majowych w Przemyskim Parku, uroczystościach harcerskich i patriotycznych, tradycyjnie włączamy się w Białą Służbę podczas SMAP, a podczas wakacji wyjeżdżamy na obozy harcerskie.
